අපගේ ආයුර්වේද රෝගියාගේ හඬට මෙතැනින් සවන් දෙන්න.

මම සුෂම්මා, අවුරුදු 18ක් පාකින්සන් රෝගියෙක් වුණු ගංගාධර් මහත්තයාගේ බිරිඳ. මම ආයුර්වේද වෛද්‍ය පවුලකට අයත් කෙනෙක්. ඉතින්, මගේ සැමියාට රෝගය හඳුනාගැනීමෙන් මට මුලින්ම කම්පනයක් ඇති වුණා. නමුත්, මම කවදාවත් බලාපොරොත්තු සුන් කරගත්තේ නැහැ.

ළමා කාලයේ දී, මම ඇලෝපති ඖෂධවලට නිරාවරණය වී තිබුණේ කලාතුරකිනි. මගේ සහෝදරයා සහ පියා දෙදෙනාම ප්‍රසිද්ධ ආයුර්වේද වෛද්‍යවරුන් වූ අතර, මගේ ඇස් ඉදිරිපිටම ආශ්චර්යමත් ප්‍රතිඵල මම දැක ඇත්තෙමි. එබැවින්, මම ආයුර්වේදය සහ එහි අරුමපුදුම දේ විශ්වාස කළෙමි.

මුල් අවධියේදී ඔහුට පංචකර්ම ප්‍රතිකාරයක් ලබා දෙන ලදී. එය මාස 2 ක් පුරා පැවති විස්තීර්ණ ප්‍රතිකාරයක් වූ අතර එය ඔහුගේ වැඩිදුර ප්‍රතිකාර සඳහා පදනම විය.

ඊට පස්සේ, එක දවසක්, හිතාගන්නවත් බැරි දෙයක් සිද්ධ වුණා. අපිට එයාගේ එක හැඟීමක් තවත් හැඟීමකින් වෙන්කර හඳුනා ගන්න බැරි වුණා, එයා දුකෙන්ද සතුටින්ද කියලා, අපි එයාගේ මුහුණෙන් දැනගන්නේ නැහැ. මේක අපේ ජීවිතේ භයානක සිදුවීමක්; එයාගේ වෙස්මුහුණු මුහුණ. මේක මොහොමඩ් අලිට තිබුණු තත්ත්වයමයි. මම එයාගේ බිරිඳ නිසා එයා අත්විඳින දේ හෝ දැනෙන දේ මට තේරුණා. නමුත්, මට එයාගේ සිනහව දකින්න බැරි වුණා. කෙසේ වෙතත්, විරාමයකින් පසු අපි ආයුර්වේදය සමඟ අපේ ගමන දිගු කරන විට, ඔහුගේ මුහුණේ තද ගතිය පළමු දිනයේ සිටම අඩු වන බව මට පෙනුණා. ඒක අවසන් වන විට, එයා ආයෙත් හිනා වුණා, අපිට ඒක දකින්න පුළුවන් වුණා! මට මෙච්චර දුරක් එන්න පුළුවන් වුණේ ආයුර්වේදය නිසා.